Co trzeba zobaczyć będąc w Łodzi? Zabytki i miejsca kultury

Co trzeba zobaczyć będąc w Łodzi? Zabytki i miejsca kultury

Oto kilka propozycji miejsc, które warto odwiedzić w Łodzi:

Ulica Piotrkowska

Ta główna arteria komunikacyjna Łodzi, jest jedną z najdłuższych ulic handlowych w Europie. Piotrkowska rozciąga się do 4,2 km i jest jedną z głównych atrakcji turystycznych miasta.

Początkowo ulica Piotrkowska funkcjonowała jako trasa łącząca Piotrków Trybunalski i Zgierz. Na szlaku tym znajdowała się niewielka, przydrożna osada miejska o nazwie Łódź. W 1821 r. podjęto pewne działania w celu uregulowania zabudowy osady przemysłowej. Na planie ulicy osady nakreślono linię tras miasta i wybudowano standardowe domy i warsztaty. W 1990 r. ulica została odnowiona krok po kroku i przekształcona w rodzaj deptaku. Pełni funkcję podobną do starówek w innych polskich miastach. Obecna urbanistyka, restauracje, kluby i puby znajdujące się przy tej ulicy tworzą jej specyficzny klimat, o którym mówi się, że ma charakter „kultowy”, sięgający nawet poza Łódź.

Biała Fabryka

Siedziba Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Budynek został wzniesiony w 1837 roku i jest uważany za jeden z najpiękniejszych i najbardziej unikalnych zabytków architektury przemysłowej w Polsce. Swoją wyjątkowość zawdzięcza budynkowi Starej Kotłowni na środku dużego dziedzińca, wysokiemu kominowi, dwóm wieżom pyłowym i dwóm wieżom wodnym. Proces renowacji i dostosowania Białej Fabryki do celów muzeum rozpoczął się w 1955 r., kiedy to władze podjęły decyzję o wyznaczeniu jej na przyszłą lokalizację muzeum.

Jako samodzielna jednostka organizacyjna, muzeum funkcjonuje od 1960 roku, kiedy to powstało Muzeum Historii Włókiennictwa. W 1975 roku zmieniono jego nazwę na Centralne Muzeum Włókiennictwa.

Willa Edwarda Herbsta

Dwór został zbudowany w latach 1875-1877 na polecenie Karola Scheiblera dla jego najstarszej córki Matyldy oraz zięcia Edwarda Herbsta, który później został dyrektorem firmy Scheiblera. Budynek został zaprojektowany w stylu włoskiego renesansu przez architekta miejskiego Hilarego Majewskiego, którego inspiracją były prace Andrei Palladio.

Po latach zapomnienia pałac został przejęty przez Muzeum Sztuki w Łodzi i całkowicie odrestaurowany. Dziś znajduje się tam galeria sztuki oraz wystawa poświęcona życiu elit z XIX w.

Pałac Izraela Poznańskiego

Historia pałacu sięga lat sześćdziesiątych XIX wieku. W tym czasie przybył do Łodzi Kalman Poznański, polsko-żydowski kupiec z Kowala na Kujawach, który zaczął mieszkać w Łodzi. Izrael dorobił się fortuny na handlu bawełną i znaczną część swoich dochodów przeznaczył na pałac, który ostatecznie przyjął jego nazwisko.

Kiedy Izrael Poznański nabył teren pałacu, stał już w nim skromny, dwupiętrowy budynek. Odrestaurował go i rozbudował, tworząc dużą rezydencję. Inspirując się francuskim neorenesansem. Pałac odznaczał się bogactwem i wielkością, wyróżniał się na tle otaczających go rezydencji. Wewnątrz dobudowano także salę balową, komorę lustrzaną oraz przeszklony ogród zimowy w stylu labiryntowym. Wystrój wnętrza dużej jadalni oraz sali balowej zaprojektował znany łódzki artysta i malarz Samuel Hirszenberg.

Przed wybuchem II wojny światowej członkowie rodziny Poznańskich wyemigrowali do Europy Zachodniej. W czasie okupacji niemieckiej pałac służył jako siedziba niemieckich władz nazistowskich. Po wojnie budynek służył przez jakiś czas jako siedziba urzędu wojewódzkiego.